« وَاعْلَمُوا اَنَّ يَسِيرَ الرِّيَاءِ شِرْكٌ ، وَمُجَالَسَةَ اَهْلِ الْهَوَى مَنْسَاةٌ لِلاِْيمَانِ ، وَمَحْضَرَةٌ لِلشَّيْطَانِ » ( و بدانيد كه اندك رياكارى و خودنمايى شرك است ، و همنشينى با هواپرستان باعث فراموشى ايمان و حضور شيطان است . ) آنچه در عبادات شرط است قصد قربت و خلوص نيّت است ; اگر سر سوزنى قصد ريا و خودنمايى در عبادت باشد ، عمل مورد قبول خداوند واقع نشده و شرك به خداست . حضرت امير ( عليه السلام ) در اين جمله فرموده است : بدانيد كه « يسير الرّياء شرك » اندكى از ريا و خودنمايى شرك است ، عمل را باطل مىكند و انسان را از رحمت خداوند دور مىگرداند . « و مجالسة اهل الهوى منساة للايمان » ، « منساة » اسم مكان از مادّه « نسيان » است ; مىفرمايد : كسى كه با اهل هواهاى نفسانى مجالست مىكند در همان مكان مجالست ، ايمان خود را به بوته فراموشى سپرده ، « و محضرة للشّيطان » و در محضر شيطان قرار گرفته است . مجالست با اهل دنيا ، انسان را از آخرت دور مىكند و انسان در چنين حالى دستورات الهى را فراموش مىكند . همان مجلس حضور با دنياپرستان ، حضور در محضر و مجلس شيطان است . عوامل سعادت و شقاوت « جَانِبُوا الْكَذِبَ فَإنَّهُ مُجَانِبٌ لِلاِْيمانِ ، الصَّادِقُ عَلَى شَرَفِ مَنْجَاة وَكَرَامَة ، وَالْكَاذِبُ عَلَى شَفَا مَهْوَاة وَمَهَانَة » ( از دروغ دورى كنيد كه آن از ايمان دور است ، راستگو بر مقام بلند نجات و بزرگوارى قرار دارد ، و دروغگو بر لب پرتگاه و خوارى است . ) « جانبوا الكذب » از دروغ پرهيز كنيد ، « فانّه مجانب للايمان » براى اين كه دروغ مخالف با ايمان و ضد ايمان است . « الصّادق » راستگو « على شرف منجاة و كرامة »